Woensdag is de laatste avond in mazunte, donderdag is de dag waarop bijna iedereen vertrekt en t voor mij ook weer tijd is om te gaan. De laatse avond moet gevierd worden dus J.R., ashley en ik gaan af op het drums die uit het ‘bos’ klinken. we komen uit bij een overdekte binnenplaatst waar alle hippies zich bevinden. Een stuk of 5 afrikaans uitziende jongens maken met drums, vreemde onherkenbare zang en andere instrumenten muziek. dat klinkt cool. om de zanger met drum staat een groep mensen te dansen, meeste op blote voeten en k geloof allemaal onder invloed van een of andere drugs, iedereen in zn eigen wereld. erg grappig om te zien. we nemen plaats op de schommels aan de bar en aanschouwen het geheel. ashley vindt het allemaal helemaal geweldig en danst vrolijk mee, ik vind t wel prima tot de zanger naar me toe komt lopen en me bij het geheel voegt, aaah fijn.. dus ik stampvoet, spring en zing vrolijk mee met de rest, gelukkig hebben ze hier geen verborgen camera. we blijven daar enige tijd en gaan terug richting strand waar we op zoek gaan naar een sateliet maar niet kunnen vinden. ik duik mn cabaxf1a in en vertrek de volgende dag met ashley in een taxi naar pochutla, vanwaar de bussen gaan. we regelen een taxi voor 10 pesos pp. na drie minuten rijden en twee backpacks in de achterbak pikt de chauffeur nog 3 jongeren op. 2 voorin en 3 op de achterbank, 5 backpacks in de achterbak en touw om de klep dicht te houden. In pochutla hebben ashley (usa), veronica (italia) en ik nog een paar uur voordat onze bussen in 3 verschillende richtingen vertrekken. we struinen wat over de markt en grijpen de reden ‘voor onderweg’ constant aan om eten te kopen. we eindigen dus allen met een grote tas vol met eten. in mijn tas zit: soort van appelflappen met ananas vulling en 1 met pudding, 3 tortilla rolletjes met kaas en chili, een appel en mango, een fles water en vruchten yoghert. en oja, een pakje chocomelk omdat de verpakking zo leuk was. dag dag goodbye. de bus vertrek halfvol maar na een uurtje zit ie propvol. naast me hebben een vrouw met een klein kindje zich gesetteld. iedereen slaapt, gaat slapen of doet een poging tot. ik doe mn schoenen uit, pak mn tas op mn schoot en ga slapen. vele uren later word ik wakker, de bus, bijna helemaal leeg. shit, waar zijn we, het is ochtend aan t worden dus waarschijnlijk ben ik nog niet in zihuatanejo. schoenen weer aan, maar ojee, waar is mn rechterschoen? onder mn stoel. nee. erachter, ervoor, ernaast. nee nee nee. o shit. heeft iemand mn schoen meegenomen?? waarom heeft iemand mn schoen meegenomen. ik wandel door de bus en zie daar, 3 rijen verderop mn schoen, pfoei, gelukkig. waarschijnlijk door alle bochten en stijgingen en dalingen. een paar uur later sta ik op t busstation van zihuatanejo, half 9, op naar het apartement van wendy die ik in mexico city had ontmoet. gelukkig is ze thuis en ik ben helemaal welkom, ze vertelt meteen over dat ze eerder terug moet naar canada omdat er een familielid is overleden maar dat ik gratis in het apartement kan blijven zolang ik wil omdat het al betaald is tot en met begin april. dat is nog eens een ontvangst en ik weet niet veel uit te brengen nog half in slaap van de busreis, wendy raast maar door en door en is al aan het inpakken, 3 dagen van te voren. is dat niet een beetje overdreven denk ik bij mezelf maar 3 dagen later blijkt dat alle dagen toch echt nodig waren om alles ingepakt te krijgen. het verhaal van dat ik kon blijven gaat niet helemaal door door de eigenaar dus ik verhuis voor nog een nachtje naar het hostel. een dag eerder kwam ik (naam vergeten, iets van steve of micheal) tegen uit creel die ik in guanajuato ook alweer tegen was gekomen. wat een toeval vooral omdat we beide niet van plan waren hierheen te gaan. maar hij vertrek maandagochtend wanneer ik naar het strand vertrek en daar kom ik salvador tegen. een jongen die op t strand eten verkoopt van zn moeder, 19 jaar. gister had ie een optreden (muziek maken met zn broertjes en zusjes) waar ik niet bij kon zijn omdat ik wendy had beloofd te helpen met wat telefoontjes plegen en mensen in de buurt opzoeken. alvador vertelt dat het geweldig was en dat ie t jammer vond dat ik er niet was want hij had een vrijkaartje voor me. later die dag gaat ie naar zn tante en familie om eten te brengen, ze zijn erg arm en hebben wel een dak maar geen geld voor voedsel. of ik mee wil. eerst twijfel ik een beetje want ik wil daar niet over komen als een toerist die t arme gezin komt bekijken. eenmaal daar blijkt het helemaal niet zo over te komen en de kinderen begroeten me alsof ik sinterklaas ben. maar inderdaad ontzettende armoede in het gezin. salvador vertrekt morgen naar manzanillo, om te werken, voor geld. met de boot, ik kan met m mee’rijden’ watn hij komt toch langs maruata.maar na wat vragen over hoelnag het gaat duren en hij blijft antwoorden een half uur heb ik niet zoveel vertrouwen in zijn vaardigheden en of kennis over de tocht. ik neem de bus wel.
De volgende ochtend van Zihuatanejo naar Maruata, als ik vertrek heb ik nog geen idee hoelang ik onderweg ga zijn en hoe ik er moet komen dus ik vertrek vroeg. Al snel word duidelijk dat ik eerst naar Lazaro Cardenas moet, zoxb4n 2 uur. we starten langzaam want er staan koeien op weg, op hun dooie gemakkie. 1 staat er half op onze weghelft, met zn kont en achterpoten op de weg en met zn hoof in de berm, gras te eten. er staan nog wat vrienden van m om m heen in de berm, dicht langs de weg. 2 meter verderop, op de andere weghelft staat zwarte koe, overdwars zodat er niks op die weghelft langskomt. de bus voor ons zwenkt naar zijn kant om de koe weg te jagen maar hij zwaait alleen met zn hoofd en blijft rustig staan. verkeerstopstopping. de rest van de rit gaat vlot want zoxb4n 1,5 uur later komen we aan in Lazaro Cardenas waar ik naar een ander busstation moet lopen aangezien vanuit dit station geen bussen naar maruata gaan. 2 cuadras (blokken) naar links of rechts, wat ik wil zegt de mevrouw achter de balie. ik begrijp het niet helemaal maar ze blijft hetzelfde herhalen. goed, ik kies voor links maar naar 1,5 block heb ik niet het idee dat het klopt dus vraag het in een winkel, nee idd, ik moet terug, een block naar links, dan rechts en daar aan t einde van de straat zit het op de hoek. goed, heet heet maar gevonden. 10.15 en om 10.30 gaat de 2e klas bus vertelt een andere mevrouw achgter een andere balie me. die bus moet ik hebben, mooi, dus ik stap in en de motor word gestart. De chaufeur gaat de bus rond, betalen, waar moet ik heen, maruata, nee daar ga ik niet heen. huh, nee, verkeerde bus. de bus die jij moet hebben gaat later. dus ik weer met al mn spullen en gedoe de bus uit. weer naar de mevrouw, ohw ja, dat is de verkeerde, meer wijzer word ik niet. 15 minuten en een torta als ontbijt later vraag ik een buschaufeur, hij zoekt het op en na 2 keer navragen ben ik overtuigd. de bus van 11.45 richting manzanillo, 2e klas. dit keer de goede bus. op de kaart is de afstand zihua-lazaro ongeveer gelijk aan lazaro-maruata dus ik reken 2 uur. maar na 3 uur zijn we er nog niet. we stoppen overal, iedereen stapt in en uit en de bochten blijven maar komen. even een blik op de zee en we duiken weer de bergen in, enzovoort. we stoppen weer, mensen stappen in en uit en een witte truck passeert ons met hoge snelheid. 3 minuten later passeren wij de truck, gekanteld in de berm, een kruisje extra, slik. in totaal zo een 4 uur verder stoppen we weer langs de weg, maruata, reopt de chaufeur en hij gebaart me. o god, is dit het? er is niet veel te zien, het zou mooi zijn hier.. ik vraag de chaufeur waar ik heen moet en hij wijst naar een zandweg die naar beneden loopt en uitkomt bij houten hutjes en een en al zandweg. op zoek naar cabaxf1as. k geloof dat ik het wel aan 5 vershcillende mensen vraag waar ik heen moet, om de aantal meter want ik heb geen zin om terug te moeten lopen. iedereen stuurt me richting zee wat nog wel 10 minuten lopen is over een zandweg met losse stenen. Wat me meteen al opvalt zijn de coca cola reclames die overal in mexico te zien zijn. het lijkt wel hoe armer en minder ontwikkeld, hoe meer coca cola afbeeldingen. Er staat ook een grote rode coca cola auto en een mexicaan in coca cola outfit die zijn lading uit de auto laad. en dit is geen coca cola maar gewoon , doorzichtig water. wat een schijn, wat een grap. al is het wel zo, geef iemand zonder geld 10 pesos, hij koopt coca cola. de mensen die lichaamsdelen missen en bijvoorbeeld op straat tussne de autos door de krant verkopen, drinken coca cola. vivela coca cola. De eerste cabaxf1a die ik tegen kom neem ik, 100 meter van het strand 100 pesos een 3 persoonsbed lijkt het wel en veel vierkante meter. wow. het enige nadeel is dat de muggen niet schrikken van Deet, het lijkt ze zelfs aan te trekken want na de eerste nacht, met muskieten net, zit ik helemaal onder de muggenbeten. ik vraag me nog even af of het mierenbeten zijn want die zijn overal te bekennen. ik kan de keuken gebruiken en scramble een egg, doe t in een bakje en o god, er krioelen tientallen mieren uit mn stukjes ei. half doodgaand door de hitte die ervan afkomt. ik vis ze er gehaast uit wanneer de jongen die de cabaxf1as verteld dat ik dat niet hoef te doen, no pasa nada (er gebeurt niks). ik begin hardop te lachen, puedo comerlas (kan ik ze eten). jaa niks aan de hand, vertelt ie me en hij begint over de sausjes die ik kan gebruiken. ik pak een fles en vraag of t picant is, nee niet picant zegt ie, t zelfde moment kijk ik op de fles ‘salsa picante’. andere xb4normalenxb4. voor ik aan mn lunch begin vis ik net zo lang, tot er geen rode mier meer in mn eten te bekennen is. rode mieren krioelen naast mn bed waar ze een nest hebben ontdek ik de tweede nacht om ovre het andere enge ongedierte maar te zwijgen. me fantasie slaat op hol wanneer ik in bed lig en in gedachte de slangen van het plafond op mn klamboe zie vallen. ok annika, zeg ik tegen mezelf, nu moet je ophouden, je ogen dichtdoen, aan leuke dignen denken en in slaap vallen. het lukt. Verder ontzettend mooi daar, ongelofelijk. zo een rust ook dat daar hangt en gemoedelijkheid. heel puur, mooiste plek waar ik geweest ben, zal de fotos een deze dagen op internet zetten dan kan je t een beetje zien.
Vanochtend. langs de weg, met mn bagage, wachtend op de bus om 8 uur gaat de bus naar guadalajara vertelt de jongen me die ook over de mieren en salsa picante vertelde. bij het wachten vertelt een mexicaan me dat de bus naar gdl om 11 uur vertrekt. om 8 uur komt de bus naar tecoman. nou goed, dan neem ik die wel heb ik snel besloten want alles is beter dan 3 uur wachten. om half 9 komt de bus en mn tas en ik nemen 2 stoelen in beslag, een aantal stoelen van elkaar verwijderd want de bus is vol. met mexicanen. het gaat allemaal lekker snel en ong 2 uur later ben ik in tecoman. uur uurtje wachten en de bus naar guadalajara vertrekt. die er ong 4 uur over doet. totaal 6 uur waar 8 uur voor staat, lekker snel! in gdl is alles weer vertrouwd, ik weet welke bus ik moet nemen en in de bus houden de buschaufeur en een andere pasagier me aan de praat en vertellen me de grootste verhalen en flauwe grapjes over dronken zijn die ik niet snap maar vrolijk mee lach, gezelligheid. ik stap uit op de goede hoek en loop 2 minuutjes naar hotel hamilton waar ik de laaste week van mn verblijf in Gdl verbleef. dezelfde man zit aan de balie maar hij herkent me niet. ze hebben de prijs met 10 pesos per nacht verhoogd. hij legt mn sleutel op de balie, nummer 28. flashback! dat is dezelfde kamer waar ik eerder in verbleef, wat een toeval. cirkeltje rond. nog een aantal dagen en dan stap ik in het vliegtuig, kan me niet voorstellen om weer terug te zijn, raar idee, beetje eng maar wat heb ik er zin in. maar eerst, hier nog even genieten, nog even van de 4 laatste dagen, in mexico.

Na een 5 uur durende, misselijkmakende tocht door de bergen kom ik van oaxaca city terecht in Pochutla. we delen een taxi met wat mensen en een jongen uit duitsland en ik worden gedropt op een weg die naar het strand leidt. dit is mazunte, vertelt de taxidriver us. hij krijgt zn 30 pesos en weg is ie. daar staan we dan, oververhit door de taxi op een zandweg die naar t strand gaat, met onze backpacks.. goed laten we maar richting het strand lopen. We willen allebei naar hetzelfde uhm, hostel kan je t niet noemen, meer, strandtentje. het heeft alleen geen adres en staat beschreven als, in t midden van het strand. goed. op de zandweg staat een J.R. uit een conservatief dorp in amerika die zelf overigens alles behalve conservatief is maar er veel leuke verhalen over weet te vertellen. hij heeft geen idee over welke strandtent wij het hebben maar het moet ergens naar rechts zijn. hij weet er 1 waar vrienden van m verblijven en dat kost 50 pesos per nacht. links op t strand na de zandweg. dus wij naar rechts, over het strand, met spijkerbroek en warme schoenen, backpack op de rug, over het strand op zoek naar palapa de mazunte. gevonden, olee olee. maar bij het zien van de cabaxf1as slaat de twijfel een beetje toe. het zijn hutjes van hout oppervlakte van een mini studentenkamer in adam en die zijn klein. in de hutjes staat een bed met muskito net en dat is alles. een xb4muurxb4/houten wand doen ze niet aan, die is slechts tot de helft, zorgt voor een leuk doorkijkje.. De deur is laag en ik kan er bijna overheen kijken. tegen de deurpost ben ik overigens al menig maal met mn hoofd aan geknald waarna ik mezelf maar blijf zeggen dat ik nu toch wel moet weten dat ik moet bukken als ik de deur in of uit ga. Als je de trap opkomt (ook van hout, ook op zn mexicaans, dus ook erg wankel) naar mijn deur, en je bent bijna boven, kan je zo de kamer inkijken, en via het dak de kamer inklimmen.. en, niet te vergeten, er is een lamp in de kamer, ofwel een spotje. als je over de vloer van links naar rechts loopt, dat wil zeggen, 1,5 stap, voel je de vloer op en neer bewegen. en de wc’s en douches? wc`s zijn voor openbaar gebruik voor mensen op het strand dus veel gebruikt en veel nat zand op de grond. doortrekken doen we niet aan, buiten staat een grote ton met water waarmee je met een emmertje water in de wc moet gooien, wat een pret. de douche heeft 1 draaiknop valt me al meteen op dus die is koud, wat goed is want mazunte is hot hot hotter dan hot. deze bestaat uit 1 straal, een soort van buisje uit de muur waar, jaja, water uitkomt. al te schoon ziet het er niet uit, maar je hebt zeker het gevoel dat je in het buitenland zit. ok, genoeg gezien. hoeveel kost het? 80 pesos. halleluja. nou, maar even naar de strandtent links van de zandweg dan, 50 pesos klinkt beter. zweet zweet. zweet. 10 minuten en een hoge stenen trap later horen we dat ze vol zitten. vol?!! pfff. zweet. ok, eerste even een cola, coca cola is groooot in mexico. they’re everywhere. nouja, dus op zoek naar een andere strandtent. J.R. biedt aan dat we onze backpacks in zn auto kunnen leggen in de tijd dat we op zoek gaan naar een dak. onderweg blijkt dat bijna alles vol is, al is er 1 andere, voor 60 pesos. het enige probleem is, is dat we niet in de cabaxf1a kunnen kijken. de sleutel is namelijk zoek.. Duitse jongen en ik houden het, uitgeput voor gezien en besluiten te gaan voor de eerste cabaxf1as van een half uur geleden, palapa mazunte! gelukkig staat de auto nog op de zandweg en zijn onze backpacks nog aanwezig, helaas geen lockers maar heb mn paspoort ed al verstop in mn kussensloop.. je weet maar nooit he.
Vanochtend vroeg op! 7 uur maar liefst en ik hoefde geen eens een wekker te zetten. wakker door het zonlicht want waarom gordijnen?? n wekker zetten is overigens ook niet meer mogelijk want mn telefoon moet opgeladen worden. en tja, een stopcontact zat niet bij de 80 pesos in.. om 7.30 al op t strand en wat een weer, wat een hitte al, wat een uitzicht. daar kom ik JR tegen en die wil me wel even leren surfen. nou, daar zeg ik natuurlijk geen nee tegen. gigantische golven waar ik maar onderdoor blijf duiken. goed opletten want nadat k een aantal vol geraakt ben door de golven en een aantal liter zout water reiker ben, heb ik wel genoeg kennis gemaakt met de golven in mazunte. op t surfboard, met de golven, kopje onder, kopje onder, ondersteboven, op de bodem, aangespoeld. schrammen en de blauwe plekken komen al op. pfff wat een gedoe maar wat ontzettend gaaf. oefening baart kunst toch? ok nog even oefenen dan! hier ben ik voorlopig nog wel even zoet, wat een leven!!

Ennn er staan weer (bijna) foto op! www.roefke.dds.nl/albums/index.htm
De eerste fotos zijn van San Miguel de Allende, het stadje gevolgd door twee verschillende kerken en natuurlijk is de virgin van Guadalupe overal te zien. die overigens, werd verteld bij een tour naar de piramides in mexico stad en een bezoek aan de basilica van guadalupe dat ze zwanger was. er is namelijk een bloem weergegeven op haar buik dat staat voor zwangerschap enz. waarna weer het stadje en een uitzichtspunt wat op de fotos niet echt tot zn recht komt.. en weer straatjes in san miguel. Hierna de aankomst in het geweldige hostel kloster. waar mn grote vriend de kat een bezoekje in mn kamer kwam brengen. ook de eend wilde wel meedoen aan een fotosessie. De fotos van de markt zijn een beetje donker maar in het groot is goed te zien hoe het eruit ziet. was een leuke markt en ook vrij overzichtelijk en met een bovenverdieping wat ik altijd wel leuk vind doordat je hierdoor uitzicht hebt op de gigantische markt want als je ertussen loopt heb je geen idee wat zich waar bevind. al scheelt het dat de markten vaak op ‘onderwerp’ zijn opgebouwd. dus bijvoorbeeld een fruitgedeelte, vleesgedeelte, aquarium/huisdier gedeelte enzovoort. noem het maar op en het is op de markt te vinden. Dan is er het mummie museum, erg leuk en ook wel lachwekkend. t mooiste vond ik de schoenen en of sokken aan de voeten, echt super. maar wat een lol had ik met fotos maken. is overigens ook wel te zien aan de hoeveelheid..
de volgende serie fotos is van mexico city. met wing, karma en may eten op het dakterras van hostel moneda. savond was er vaak dansen te zien op het zocalo echter fotos maken lukte niet echt omdat het zo donker was maar op de comp zie ik dat het wel meevalt. gelukkig heb ik wel filmpjes van gemaakt maar die kan ik helaas niet op inet zetten aangezien het me maar niet lukt deze op watvoor manier dan ook op inet te krijgen. goed. wat fotos vanuit een hoge toren, tel de lampjes. Ook heel leuk de stoplichten in mexico, een lopend groen poppetje en het stoplicht telt af, net als in de estados unidos geloof ik. Vervolgens een mooi gebouw dat lelijk op de foto staat en het uitzicht vanuit mn eerste kamer op de straat waar er overdag markt is. Op maandag ging ik naar de piramides en bij de tour zat ook een bezoekje aan de basiliek van guadalupe. eerst bezochten we de nieuwe guadalupe aangezien de oude gerestaureerd wordt en ook helemaal verzakt is aangezien de fundering andere gebouwen zijn die ook weer zijn gebouwd op grond waar eerder water was. een scheve bende dus. in de nieuwe, ronde, basiliek passen 10.000 mensen, wat niet zoveel is als je bedenkt dat mexico stad 24 miljoen inwoners heeft. tussen de nieuwe en oude basiliek zitten nog fotos van een tempel boven op een berg die vanaf de andere basilieken te zien is. hierin is het verhaal van guadalupe in schilderingen weergegeven wat helaas niet op de foto te krijgen was. Na de kerken gingen we dan naar de piramides, eerst wat ruines overigens met ja mama, schilderingen! ook was er in het piramide en ruines gedeelte een steen waar energie vanaf zou komen. waar we op een gegeven moment met 6 mensen omheen stonden en een gids die aanwijzingen gaf over hoe we de energie ‘eruit’ konden halen. De dag erna, na mexicaanse uitgaansavond in coyohuacan een ontbijt met nelly uit duitsland in een fruit, sappen winkel om te ontbijten met een super gezond drankje en een torta met patat. savonds toch nog even naar de cathedral op het zocalo waar de schilderingen werden bijgewerkt en de halve kerk in de stijgers stond. savonds weer uit om de laatste dag te vieren van bijna iedereen in dat hostel. 2 uurtjes slaap en in de bus leef ik op japanse nootjes die volgens de verpakking heeel japans zijn! wat een reclame.

Dus. Na Zacatecas kwam san luis Potosi wat een beetje een vergissing bleek te zijn. Het begon al na aankomst op het busstation waar de taxichauffeur de naam van het hostel (die ik de dag ervoor van mensen in zacatecas had gekregen) niet kende. Helaas had ik de straatnaam niet maar het leek me logisch dat hij dat wel even uit kon zoeken. De taxidriver leek er niet mee in te stemmen en begon dingen te zeggen als, ach een hotel is een hotel toch. Als je maar een bed hebt enz enz. nou mooi niet dus. hij ging niet echt in op wat ik zei en begon er een beetje genoeg te krijgen van zijn uitspraken, dus ik werd lichtelijk nijdig en gooide er in mn snelle spaans uit dat er vrienden op me wachtten in dat hostel dus dat ik daarheen moest. wow, dat was een goeie. hij zag dat ik lichtelijk aangebrand was en lachte nerveus, ok he got the point. dus hij de taxi uit en aan verschillende mensen vragen, nog een keert verkeerd gereden, keren en daar zijn we, bij HET hostel. Bij binnenkomst moet ik mn naam opschrijven en wordt er meteen een foto van me gemaakt, voor in het archief. aah, leuk! hm.. zouden ze dit met alle gasten doen? Dan moeten ze inmiddels wel heeel veel fotos hebben. of.. niet.. en als we naar boven lopen wordt mn vermoeden bevestigd, ik ben de enige gast. nouja, bijna want er zijn nog 2 mexicaanse jongens die daar voor een aantal maanden een kamer huren ivm studie. gezelligheid.. het stadje is mooi, enig, alle kerken van binnen en buiten bekeken en op naar huis, wat eten zoeken en op t dakterras wat lezen. maar asl ik daar aankom is er een groot feest bezig en ik vraag me af waar al die mensen ineens vandaan komen. mexicaanse gezelligheid maar na een paar uur hou ik het voor gezein en duik mn bed in, morgen naar san miguel de allende.
Bij het binnenkomen van mn dorm ziet t er al meteen een stuk beter uit dan de vorige. rommelig en 3 bezette bedden. een leuk stadje maar ook niet zo heel veel te beleven, wel hele leuke mensen in het hostel wat het verblijf al meteeen een stuk leuker maakt. nog een paar kerken in, maar heel veel meer kan ik echt niet hebben na san luis potosi. Dus we gaan maar met zn allen naar de bieb waar ik een super interressant engels boek vind over personal reality en de helft van het boek schrijf ik over. ik ben dus wel even zoet. de avonden gaan we uit, drinken wat in het hostel of luisteren naar de verhalen van lita (in de 40?) uit canada die haar huis en alles heeft verkocht en is gaan reizen. een verouderde hippie met verhalen van uren over haar unbelievable en beautifull adventures. geweldig. na een aantal dagen vind ik het weer tijd om te gaan en reis verder naar Guanajuato.
Na een half uur in de bus stopt ie langs de weg. de buschauffeur stapt uit, wat wel vaker gebeurt en na een paar minuten weer in. maar in plaats van de ie verder rijdt, keert ie, en nemen we dezelfde weg waar we zojuist vandaan komen. terug! een pasagier loopt naar voren en doet verslag aan zijn mede pasagiers. De motor, of iets in die richting, wordt te heet en daarom meoten we terug naar san miguel de allende. olee olee. dus een uur later staan we weer op het busstation en wordt ons verteld dat (het is inmiddels half 2) dat we 1,5 uur moeten wachten op een volgende bus. hahah. daar denken de mexicaanse mannelijke passagiers anders over. dus er wordt wat geregeld en gebeld en 10 minuten later vertrekt er een andere bus, die na 1,5 uur aankomt in guanajuato. 20 taxi en daar kom ik in het gigantische hostel, nouja valt mee, maar hele hoge plafonds. Bij binnenkomst ziet t er heel mooi uit, heel veel planten, rondrennende kinderen, loslopende hond en kat en de dag erna ontdek ik een eend die ik de dag ervoor al hoorde kwaken teon ik onder de douche stond maar dacht dat het de lamp was waar geluid vanaf kwam. De dorm, was groot, heel groot, te groot voor mij alleen. de keuken was vies, geen gezamelijke ruimte, het was duur en geen andere mensen te bekennen. Dus ik de volgende dag opzoek naar een ander hostel. gevonden, goedkoper, een paar mensen, nog steeds een dorm alleen maar gezellige dorm, tv, internet, dakterras enz enz. verder is guanajuato een super stadje waar ik overigens wel ontzettend vaak verdwaald ben. bijvoorbeeld, aan mn linkerkant passeer ik de straat carranas oid, ik loop rechtdoor en ga de straat hidalgo in die paralel (zo goed als want geen 1 straat in guanajuato loopt paralel aan een andere). de straat carranas loopt dus links van mij. zo’n 10 minuten lopen verder, loop ik aan de rechterkant een trapje op en kom in een andere straat, even een naambordje zoeken en jawel ik zit weer in de straat carranas.. onmogelijk en ik begrijp er niets meer van! een aantal dagen later kom ik erachter dat hidalgo een gedeelte onder de stad door loopt en daar dus de straat carranas kruist en aan de andere kant van de straat uitkomt jaja! Verder ben ik naar het mummie museum geweest en ja, heb de fotos (weer wachten tot ik ze op intet kan zetten) en naar het museum van diego rivera. bij het eeuwige twijfelen in het zoveelste winkeltje staat daar ineens een bekend gezicht in de deuropening. ‘hee!’ zegt ie, ‘hee, i know you!!!’ zeg ik. maar wie is het ook alweer, ik herken het hoofd maar kan er niet meer bij bedenken in welke stad een eerdere ontmoeting heeft plaats gevonden en welke naam bij deze persoon hoort. na wat uitleg valt het allemaal weer op zn plaats al ben ik nu alweer zn naam vergeten. hij was iig uit creel, gezellig. die avond komen er in de dorm nog 2 andere meisjes bij. de volgende dag vertrek ik.
Naar mexico city. DE stad. met 24 miljoen inwoners. veel criminaliteit enz enz. na 5 uur bus en 2 films in een veilig taxi, oververhit voor 1,5 uur. 2 blocks lopen, over een soort van markt die zich over de halve stad bevind, met teveel mensen die niet in de straat passen. loop ik daar, met mn backpack, op zoek naar het hostel. lichtelijke cultuurshock door alllll die mensen. Op een kamer met 3 meisjes uit hong kong, heel gezellig maar wat een andere manier van denken. zo zagen zei bijvoorbeeld het stoppen met mijn studie als opgeven. of ik niet dacht dat ik in de rest van mn leven ook alles snel op zou geven. zou vonden hun werk allen bijvoorbeeld ook echt niet luek, maar dat was geen reden om ermee te stoppen. leuk om die verschillen te merken. Gister naar een uitzichspunt geweest, hoog hoog, wat voor de chinese meisjes niets bijzonders was ‘ ik woon op de 38e verdieping in hong kong’. vandaag verhuisd naar een andere kamer aangezien me dat toch wel in de kosten scheelt. morgen naar de piramides en dinsdag naar oaxaca. oververmoeid maar wat een wereld!

(let niet op de spelfouten, mede door lastig toetsenbord!)

En daar zit je dan. 10:47 op het busstration van, shit, waar ben ik ook alweer, ja san luis potosi. Te kloten met de choco-crisp cereals om ze in mn bakje aardbeienyoghert te krijgen. Ontbijt. Alles gaat goed tot t plastic/paperen lipje dat als deksel dient plotseling verkeerd om op mn broek beland. Een roze vet vlek onstaat naast alle andere vlekken aangezien de broek al een iets te lange tijd geen wasmachine heeft gezien. Ik wacht op n stad met koedkope wassarettes, vandaar. Onderussen vraag ik me, op zoek naar mn agenda, af at voor dag het is en ik moet tot de conclusie komen dat die waarschijnlijk ergens in mn backpack verstopt zit. Het zal zondag zjin, ja zondag. Nog 15 min voor ik mn kaartje kan kopen en nog en uur verder kan ik de bus in. hij vertrekt om half 12. Voor mn neus proneert een vrouw, met raadselachtige gebaren en bewegingen door het uitgangspoortje de wc in te komen. ZE blijft maar draaien aan et ‘draistelsel’ en probeert zichzelf erdoorheen te proppen, de verkeerde kant op. Boven haar hoofd hangt een bordje met ‘salida’ en een meter naar rechts een bordje ‘entrada’. Bijna vertel ik haar dat dat de uitgang is maar besluit mn mond te houden en te wachten hoelang het duurt Ik zie de beveiligingsmn ook naar haar kijken maar zegt niks. de bewegingen van de rouw worden ongeduldiger maar niets lijkt erop te wijzen dat ze op gaat geven. ineens komt de vrouw tot het besef dat ze een meter naar rechts moet. hoe weet ze dat? op het moment dat ze zich naar de ingang verplaatst, staat de beveiligingsman op en helpt haar, wat een lummel. de vrouw komt de wcs weer uit, door de uitgang. Ik kan mn kaartje kopen maar wacht nog even, wil mn plek bezet houden en kijken of de volgenden mensen in 1 keer de ingang kunnen vinden. Nog een uur.

—
Policia Federal preventiva
(polcia federal de caminos)

Amables pasajeros
No acepten refrescos, comida o cualquier otra bebida o alimento de personas extraxf1as, ya que pueden contener narcoticos y lo que buscan es despojarlos al su dinero y pertenencias.

xa1CUIDENSE!
—

Ook is er een paar meter verderop een bord voor de kinderen.

Agigo, pasajero
NO ACEPTES ningun tipo de alimento o bebida, de gente extraxf1a, tanto en este central, como en el autobus. Porque TU SEGURIDAD es lo primero.
—

10:33 en een oude man staat voorover gebogen naast me en murmelt wat in het spaans. meteen bedenk ik me, nee ik hoef geen eten, xa1cuidense!. hij kijkt me aan en herhaalt zn woorden. naast me zet hij een vervrommeld kartonnen doosje neer, bij elkaar gehouden door wit touw. of ik eten op zn spullen wil letten. oeh! hij kijkt scheel. blijkbaar kijk ik niet overtuigd. hij glimlacht en herhaalt, pocito, pocito en t gebaar met zn vingers. ik glimlach terug en knik. hij legt zn zwarte tas erop die open staat, er zit een spijkerbroek in. ik vraag me af wat er in het kartonnen doosje zit. in eerste instantie schoten mn gedachten naar ‘ een bom’ maar daar hoef ik me gelukkig in mexico geen zorgen over te maken. de man loopt naar de wc en ik zal op zn spulletjes letten. inspecterend kijk ik naar zn spullen maar kan er niet veel uit op maken. wat zou een baan bij de beveiliging ofzo leuk zijn zodat je in iedereens tassen kan kijken. een meisje staat ongelukkig haar 3 pesos in de gleuf in de muur te werpen die toegang geeft tot het lozen van lichaamsvocht. dat je daarvoor moet betalen! het meisje loopt naar links, haha! de beveiligingsman die inmiddels is vervangen door een ander roept direct ‘otro lado’! geschrokken draait het meisje zic direct om naar de ingang. de man van t kartonnen doosje komt terug en ik zie dat hij een blauwe baseball pet draagt, een leren jas, donkere spijkerbroek en zwarte schoenen bedekt met een laag stof. hij bedankt me ‘de nada’.

Aangekomen bij de bus valt me meteen even tegen dat het geen eerste klas bus is. minder dat een week geleden was mijn 1ste ontmoeting met een aantal uur in een 2e klas bus. deze ontmoeting was gerust onaangenaam te noemen. flashbakcs van n reis waarbij het sweet me voor uren uitbreekt, alleen een open raampje in ht dak, volle zonop de bus die ovreal stopt waar mensen staan te wachten en er op elke hoek wel iemand uit laat. ofwel een mex stadsbus voor lange afstand. de 4 uur van potosi naar allende zag ik dus al overgaan in 7 uur, wat zou betekenen dat ik in het donker aankwam en daar had ik dus geen zin in. na een aantal uur hitte in de bus was ik er inmiddels achter dat deze bus werkelijk overal langs de weg stopt. en nog pauzes inlassen ook! de 2e stop duurt wel 20 minuten aanezien de buschauffeur zo nodig met zn vrouw en 3 kinderen een vijf gangen diner moet houden, in de bus. Hallo?! er zijn mensen die nog voor t donker in de allende aan willen komen! gelukkig stapen er al andere mensen in, dus iedereen zit in de bus te wachten maar familie mexico eet nog even hun bord leeg. en nee, hierna vertrekken we niet, er moet nog even uitgebreid schoongemaakt worden. t begint me inmiddels echt op mn zenuwen te werken; hebben die mexicanen dan ook nooit haast?! naast5 me komt een oud mannetje zitten met schimmel (?) naast zn mond en fruit in zn hand. Hij begint aan n mini mango, neemt een hap en spuugt t uit op de grond. ook iets mexicaans overigens. iedereen roggelt hier overal op de grond, met de nodige geluiden erbij, niemand kijkt ervan op of om. eindelijk, we vertrekken .de man naast me valt bijna direct in slaap en ik hoop maar dat zn hart het deze busrit nog even volhoud, zie het al helemaal voor me. tijdens het in slaap vallen, blijft zn arm van been tussen on sin vallen waarna ie m snel ewer terug op zn been legt. zn lichaam valt steeds meer naar rechts, richting mij. ik druk mezelf zover mogelijk naar het raam en de zijkant van de bus. na een aantal keer bijna omvallen, gaat ie met zn armen over elkaar zitten en neit eerder richting ganpad dan mij; mooi, dan kan ik weer opgelucht adem halen. ik doe mn ogen even dicht en bij het weer openen en naar links kijken zie ik dat de man met zn hoofd half in het gangpad hangt, in een onmogelijke positie, dat die oude spieren dat nog aan kunnen verbaast me. iets later, stapt hij uit waarbij een mango naar voren in de bsu rolt. ik val in slaap, open mn ogen en we staan stil. ik bijf zitten tot we verder gaan maar de buschauffeur gebaart me. nee he, weer een pauze? o, hee, we zijn al in san miguel de allende! en het is pas 4 uur. wat een geweldige bus!

eindelijk een internetcafe gevonden waar ik mn fotos kan versturen olee olee! neem de tijd want het zijn er veel. hier even een toelichting op www.roefke.dds.nl/albums/index.htm !:
Puerto vallarta, Orange beach, Mazatlan, Los Mochis en creel
de eerste drie zijn nog een restje van puerto vallarta. had er meer maar die heb ik per ongeluk gewist oeps. de dorm, en steve en steve uit canada op het strand met garnalen op stokjes. hierna wat auto fotos van puerto vallarta naar orange beach. bananenbomen en een ‘meer/sloot’ met krokodillen. let op het hek dat zomaar ophoud, dat de krokodillen van de mensen weg moet houden, heel mexicaans weer. een man komt aanlopen met een vis in zn hand en roept zn krokodillen. zie krokodil. zie annika en krokodil. we stallen de auto onder een afdak, tussen meer en zee. dode vissen op het strand met witte ogen, iehlg. zonsondergang en zonsondergang, palmboompjes aan het meer en de volgende ochtend tanden poetsen op t strand. ongeluk op de weg maar wij komen veilig aan bij oa de kerk van mazatlan die ik maar niet goed op de foto krijg. Na mazatlan een fotowegverslag. bordjes die elkaar blijven herhalen gevolgd door, vrij vertaald ‘volg onze regels op’. nog meer ongeluk en los mochis. kerkje, gebouw, billboards uit eten bij een man die in het keukentje ons eten op het gas kookt. dat was lekker. dag dag kevin en auto. topolobambo en opneiuw mn tas inpakken, wat een zooi en een dode kakkerlak naast mn bed. in de trein. veel landschap en stiekem fotos maken van mensen hihi. de vrouwen buiten behoren tot de Taruhamas (of iets dergelijks, even naam kwijt) en in dit gebied zie je veel op deze manier gekleede vrouwen. cuaquemole maken in de trein met marlous. in de trein zijn we overigens de enige toeristen. we mogen even uitstappen en olee, poseren voor het landschap waar de vrouwen al hun spullen hebben uitgestald. in creel een geheim briefje bij mn bed, bewijsmateriaal. de dag erna huren we een auto met chaufeur die ons de olifantenrots laat zien gevolgd door landschap, de canyon la bufa. voordat we naar de waterval gaan komen we een hond tegen die ons volgt. ik geef m al mn koekjes en we zijn grote vreinden. vervolgens nog een meer waar 1 vd duitsers weer een groepfoto moet maken met de selftimer, pfff. savond kruipen we onder de dekens want wat is het daar koud snachts.
Creel, Guadalupe en Zacatecas
Samen met Jessy uit amerika ga ik een stukje wandelen in creel. marlous gaat niet mee want heeft hoofdpijn en is niet lekker. dus we zijn even onderweg en ik meot naar de wc maar natuurlijk zijn er geen wc’s. op een blauw hokje na tja haha dat was dolle pret.. we gaan even onder bomen zitten want het is heet en er komt een varken langs we rennen er nog even achterna mij hij is sneller. op de terugweg bezoeken we nog een grot waar mensen wonen en toeristen kunenn kijken. niet zo bijzonder. en mn flits doet t neit goed genoeg. onderweg van creel naar chihuahua in een oververhitte bus voor 5 uur. neit fijn. de dag erna in guadalupe, in de kerk, heel mooi maar weer vrij donker en moet veel inzoomen waardoor de fotos niet zo denderend zijn. jammer want was heel mooi. het voorliggende park staat vol met scheve bordjes. In de bus hangen weer de nodige kruisjes, zoals in elke bus eigenlijk. onderweg wordt de versnellingspook nog even aangedraaid. de cathedraal in zacatecas, straatbordje en straatjes. de laatste foto is van een orkest dat gister op straat speelde. heel gaaf, veel bekende muziek. allen mexicanen met veel kinderen zitten op de grond en klappen enthousiast mee. heel gaaf. nou dat was het weer voor vandaag!
Morgen vertrek ik naar san miguel de allende of Guanajuato, moet nog even kijken. Marlous is vanochtend vertrokken dus ik ga alleen verder. tot de volgende keer maar weer!

En toen kon ik meerijden met kevin vanuit het hostel Oasis in Puerto Vallarta. Toch even een lastige overweging, denkend aan wat mn ouders ervan zouden vinden. Even wat andere mensen informeren en ach ja, laat ik het maar doen. Dus het eerste dat ik kevin vertel als we in de auto zitten dat ik regelmatig sms contact heb met mexicaanse vrienden en dat ze precies weten waar ik zit haha. Al bleek ook achteraf dat het allemaal goed zat. Na een aantal uur rijden laat kevin me een strand zien met een meer met daarin krokodillen, whaa dat is cool. natuurlijk is het hek om het meer heen mexicaans. Het hek stopt dus gewoon na een aantal meter. We blijken precies op tijd want er komt een mexicaan met een vis aan die de krokodillen bij hun naam roept en naar zich toe fluit. wow, dat is een grote die daar het land op komt. hij voert m de vis en aait m alsof het zijn golden retriever is. Vervolgens gebaart ie naar kevin en mij dat we dichterbij moeten komen.. tja.. kevin gaat richting de grote bek met veel tanden en aait m waarna ie vlug naar achter stapt. ik twijfel even en bedenk me hoevaak ik deze kans krijg, ok laat ik het maar doen maar alleen als er wel een foto van wordt gemaakt natuurlijk. de krokodil lijkt alles prima te vinden en knijpt zn ogen dicht. later zie ik op de foto dat ie zn bek wijd open heeft, lieve krokodil. op t moment dat ik de beelden van krokodillen op tv voor me zie doe ik maar een paar stappen terug, dat was leuk. We besluiten op het strand te slapen, kevin heeft alle campeerspullen, tja.. camperen olee olee. toch heeft t wel wat, met een biertje op t strand, naar de zonsondergang kijken en met een zaklamp op zoek naar de wc’s terwijl de blaffende honden achter me aan rennen. ik zie een ‘bed’, heb een deken, lig op t strand en slaap dus zo goed als meteen. tot kevin begint over zandflooien die hij over zich heen voelt lopen. mooi dus dat ik die niet voel hou ik me lang voor. hij begint te spastisch te krabben en het wordt alleen maar erger. ik blijf me voor houden dat jeuk psychisch is en dat ze alleen bij hem zitten en niet bij mij. helaas, ongelijk. toch was ik zo moe en konden de zandflooien me niet heel veel schelen aangezien ik me drukker maakte over de zoemende muggen rond mn hoofd. De volgende dagen bleken de zandflooien zich flink te hebben uitgeleefd op mij, overal rode jeukende bultjes. Nu vraag ik me alleen af, of deze flooien op mensen blijven, want, het lijkt wel of er steeds meer bultjes bijkomen.. of ontdek ik er gewoon steeds meer?? kan het niet zijn dat ze in mn tas zitten, in mn kleding? wat overigens inhoud dat ik al in 2 hotels en 1 hostel vlooien heb achtergelaten hahha!
Na het strand reden we de volgende dag verder naar Mazatlan en verbleven daar in een goedkoop hotel die ook een dorm moest hebben maar het meisje achter de balie bleef maar ontkennen. Ok dan maar een kamer met 2 bedden, 2 2persoonsbedden wel te verstaan. dat is lang geleden een groot bed. Goed het carnaval waarvoor ik naar mazatlan ging. Mazatlan. tja.. wat een stomme stad, heeft werkelijk niets. alleen wat opkomend carnaval waar nog niet veel van te merken is, behalve de afgezette straten. We eten 2 slices pizza en ontdekken een podium, ok hier moeten we vanav heen! vervolgens lopen we langs het strand, de zee is inmiddels vertrouwd geworden, naar het plein in het centrum waar meer carnaval schijnt te zijn. uhm dat neit maar wel een leuk kerkje die ik maar niet goed op de foto krijg ivm in de weg staande bomen. We gaan terug naar het hotel en we take a nap voor we naar het podium gaan. ineens is het donker en geeft mn telefoon half 1 aan, oeps, bands en vuurwerk (dat ook ergens scheen te zijn) gemist, niet erg, lekker slapen. De volgende ochtend vroeg vertrekken, weer op de weg waar we ook weer vanalles tegen komen. Dode paarden, koeien slangen en honden. ingezakte vrachtwagens, bakstenen van een oplader gevallen overal over de weg, op elkaar gebotste vrachtwagens, vol op de rem omdat midden op de snelweg een fietser op zn dooie gemakkie oversteekt. en niet te vergeten de vele, vele kruisjes langs de weg.
Rond een uur of 3 komen we aan in los mochis. kevin overweegt door te rijden maar blijft toch nog een nacht in los mochis, wel te verstaan voor de tv terwijl ik het stadje rond ga. wat een mensen, wat weinig ruimte, wat weinig toeristen en wat een markten overal. ik neem wat fotos, koop wat dingen en ga terug naar de hotel kamer. waar de bevestiging komt dat kevin zich wel helemaal thuis voelt bij mij(n spullen). hij vertelt me dat ie wat van mn tostadas heeft gegeten, wel te verstaan mn hele zak, en wat musli repen. en of k t erg vond als ie wat van mn drinken nam. ach nee joh, ga je gang. onderweg hield ie me al helemaal op de hoogte van zn ‘wc-gedrag’. hallo, ik ben je buddy niet! wel erg grappig. Zowieso grappig kevin, toen ie voor t eerst het hostel binnen kwam vroeg ik me ernstig af wat dat nou weer voor type was. een kruising tussen een motorbiker en een robinson crusoe, met kleine hanenkam en baard. eruitziend als 30 maar 23. pratend over zn moeder, zus en vriendin voor wie ie nog allemaal kadootjes wil kopen. en me uitgebreid verteld over allen.
De volgende ochtend vertrekt kevin met de truck en ik verander naar een goedkopere kamer waar ik een meisje ontmoet, uit nederland, hoe toevallig. ze wil ook de treinrit doen dus we trekken de dag samen op. we ontmoeten nog 2 deense jongens en gaan met zn allen naar het strand ergens bij Topolobampo (ofzo) om in de zon te liggen. echter daar aangekomen, lijkt het meer op het nederlandse strand. ontzetttend veel wind en je kan niet plat liggen want dan waait het zand je mond, ogen en neus in. beetje jammer maar wel gezellig. savond weer mn backpack pakken, ondertussen ontdek ik een dode kakkerlak naast mn bed en uit het douche putje komt een geur die niet te harden is. dan maar niet te beginnnen over het slot op de deur en het openen, sluiten ervan. enig, mexicaanse goedkope hotels.
Om 5.20 gaat de wekken, dat is vroeg en na een half uur klopt marloes op mn deur. ready to go! op naar de bus en de trein. op het station verwachtte we een en al toerist maar het bllijkt een en al mexicaan te zijn. de treinreis was ok. ja ok. nouja wel mooi natuurlijk maar iedereen vertelt er zulke verhalen over dat mn verwachtingen hoog waren en ja, dan valt het snel tegen. de eerste 3 uur was er overigens niets te zien wat ook wel erg lachwekkend was, alleen bomen en droogte. gelukkig was het wel de goede trein. nee was mooi. ondertussen veel fotos stiekem gemaakt in de trein van mexicanen, tof geworden, leuk om te doen. Dus we zitten nu in creel en het hostel zit vol met backpackers heel leuk! van overal en nergens. duitser, denen, fransen, amerikanen en italianen. wat europees! de stapebedden zijn per 3 en de matrasjes dun, maar gezellig en alles van hout. 80 pesos inclusief dinner en ontbijt. goede deal toch? morgen waarschijnljikj met een groep een auto huren en wat hiking doen en rondkijken. De dag erna met de bus naar chihuahua. Nu terug naar het hostel want word hier verwijderd, sluitingstijd!
Van dit alles heb ik overigens fotos die eraan komen als ik ergens een plek heb gevonden waar ik ze op de comp kan overzetten. nog een psje: wat een lieve reacties weer, heel veel liefs terug!!

http://www.roefke.dds.nl/albums/index.htm
En daar zijn ze dan! nouja bijna, maar hier alvast een toelichting aangezien ik nu goed internet heb en niet weet wanneer dat weer het geval is! Dus mocht je het al lezen en de fotos zijn er nog neit, nog even geduld!
De eerste foto’s zijn nog van in hotel hamilton in Guadalajara, gevolgd door de busreis. Dan het Puerto Vallarta gedeelte, wat straatjes en de rivier die ik elke dag volg als ik van het hostel naar het centrum loop. Om de rivier over te steken hangen er meerdere bruggen gemaakt van hout en wankel als alles is mexico. De stad ligt, zoals je kan zien tussen de bergen en als je in het centrum staat zie je overal om je heen, bergen. Vervolgens het strand, woehoe dat steeds meer mensen lijken te ontdekken. Alleen bereikbaar daar tussen de rotsten door te klimmen, heel tof. en ook erg leuk, al zonnend fotos maken op mn mexicaanse tijgertje van winnie de pooh handdoek. Hierna nog meer stadje en de famous bridge van puerto vallarta. Door een film, sorry weet de naam even niet, is puerto vallarta bekend geworden. Elizabeth taylor en andere acteur (ben heel geod in dit soort verhalen) woonden in puerto vallarta, in huizen tegenover elkaar. Tussen hun huizen lieten ze een brug bouwen over de straat heen zodat ze elkaar op konden zoeken. wat romantisch jaja en natuurlijk heb ik er fotos van gemaakt na aandringen van alex die helemaal weg is van het verhaal. Fiets aan de muur betekent fietsenmaker, tof. Kijk naar de foto met de witte ‘tralies’ als deur en ramen, geweldig! wil ik later ook! Dan volgen er een aantal boomfotos (ivm het ontbreken van zoom op mn toestel) waar niet zoveel op te zien is, lijkt.. zal ik er maar een prijsvraag van maken haha. er zit een leguaan (?) in de boom, zoek zoek en zoom en gij zult vinden. zonsondergang, cool trapeffect maar mislukt op de foto, helaas. maar dan de fotos van gister in Quimixto! Zie de vogels op de bootjes, super groot. steeds een stapje dichterbij.. een ei en alex die onafscheidelijk is van zn poedel. op het moment dat er een andere hond aankomt springt alex voor de poedel en gooit met zand naar de andere hond, erg grappig! We lopen door het primitieve dorpje waar ik wel zou willen wonen, voor even en ik maak vrienden, wat een schatje. alex lijkt de paparazi wel! Na het dorpje lopen we door de jungle, ontzettend mooi en groot en droog. Zie foto met zanderig flesje, links ervan ligt een dode slang, snel foto maken en weg daar. Bijna bij de waterval staan vele paarden, hiermee kan je de tocht terug vanaf de waterval of ernaartoe maken. Dan de waterval en alex, natuurlijk met poedel, op de rots. ik probeer er ook nog op te klimmen met aanmoedigende alex boven me, grijp mn voet!! je kan het, je kan het!! ondertussen zeiknat van de waterval en sunblock in mn oog besluik dat de rots toch iets te glad is voor mij, wel cool maar zwem nog wel een stukje. De toeristen stapelen zich op en we gaan weer terug door de jungle waar ik ineens allemaal gaten in de ‘muur’ opmerk, schijnen slangenholen te zijn, heel spannend.. We komen weer aan in het dorpje, passeren toffe huizen (ik wil het huis op de foto!), kippen, honden, katten, spelende kinderen, enge insecten, mooie uitzichten en een hangmat waar alex in beland, natuurlijk met de poedel by his side! we eten wat, weer quesadillas… ik volg hier een quesadilla dieet poeh. en de barman mixt een fruitcocktail jammie en krijgen dus die tropische rustgevende vrucht, zie fotos. Op weg naar de boot komen er nog wat puppies voorbij wandelen, die mogen wel samen met het paard met me mee naar nederland. Alex pikt nog een krab op en laat m over zn handen lopen. na een aantal keer verzekerd hebben gekregen dat hij niet ‘bijt’ laat ik m over mn handen lopen, dat is leuk, zie foto. We moeten even wachten en klimmen in de boot, voorin schijnt het gaafst te zijn dus daar gaan we, met lady voorop! De voorkant van de boot wijst in de lucht en we moeten ons vast houden om niet van de bankjes af te stuiteren door de golven en snelheid. Alex houdt zn poedel stevig vast! Uiteindelijk helemaal gaar maar ook helemaal voldaan! pff wat een fotos nog! Hoop dat t een beetje duidelijk is welke uitleg bij welke foto hoort ed maar goed, ik ga weer, meer fotos maken!

20 over 9, inkomende sms. wakker aan het worden want alex gaat me sms’en met daarin de informatie over heolaat we vertrekken en dat zou tussen 10 en 12 zijn dus ik reken al op half 1. tot ik met slaperige ogen de sms lees met daarin ‘be ready in 40 minutes’, ok, meteen wakker. douchen, plancha’en, jezus wat neemt dat een tijd in beslag en backpack pakken met kleren die inmiddels wel droog zijn na de was. gelukkig worden die 40 minuten 1,5 uur en ben ik klaar als alex en arturo in de auto voor het hotel staan. nog even hierlangs, nog even daarlangs en we stappen in de goedkoopste bus die meteen vertrekt. Onderweg lees ik alex zn dossiers voor (jaja in het spaans) die hij voor zn werk door moet nemen maar in de bus kan hij niet lezen en ik doe het graag al begrijp ik er weinig van. gelukkig begrijpt hij het wel. Op het busstation regelt alex de bussen en na 20 min bus en overleg met een mede pasagier gebaard alex me plotseling dat we er nu, meteen uit moeten. ik grijp mn backpack, oef zwaar en spring uit de bus. jaaaa.. zeg alex, deze bus doet er nog 20 minuten meer over. dus een andere bus en na 10 min komen we bij het hostel aan.. Super hostel (Oasis), gezellig, veel mensen, leuk, koelkast, internet. Inmiddels heb ik 4 verschillende kamergenoten gehad die allemaal weer zijn vertrokken en nu heb ik een kamer voor mezelf, toch fijn. al kreeg ik 20 minuten geleden het nieuws dat ik moest (of ik wilde, nouja liever niet) verhuizen naar de kamer beneden omdat ie de bovenverdieping af wil sluiten. nou vooruit.
Vandaag ben ik met alex naar een geweldig dorpje aan het strand geweest ipv naar een rodeo die niet helemaal doorging. Eerst moesten we met de bus (met de poedel, lady, van alex haha) naar Boca de Tomatlan. Daar stapten we op een bootje die ons stuiterend over het water naar Quimixto bracht en wow, wat was het daar mooi! via een dorpje, wat geweldig primitief, liepen we door de jungle (had een ander beeld van de jungle maar heb wel slangen en andere enge beesten gezien) naar hoger de bergen in waar we uitkwamen bij een waterval. We duiken het water in, ok na wat aarzelen en een waterval die alex veroorzaakt ben ik in het water. we klimmen op een rots, alex met zn poedel in zn hand hahah alleen ik kom die rots niet op en na een aantal keer na halverwege rots weer naar beneden in het water kletteren, geef ik op. zwem nog een stukje en maak meer fotos. wow wat hebben we vandaag veel fotos gemaakt en wat ben ik blij met de foto’s. ga ze zo snel mogelijk naar lennert sturen zodat ze op internet kunnen alleen in het hostel duurt het even voordat ze op de comp staan. even geduld maar bekijk ze alsjeblieft want het was daar prachtig. Na de tour drinken en eten we wat op het strand waar de paarden (los) voorbij wandelen. net als de honden. We krijgen een tropische vrucht toegerijkt die rustgevend schijnt te zijn en chillen (enige goede woord) op het strand. We halen de laatste boot niet maar worden door bewoners in het dorp terug naar Boca gebracht. Wat een geweldige dag.
Puerto Vallarta, nog een aantal dagen meer. Naast de toeristen, prijzen en nederlanders die me vertellen dat ze goed kunnen horen dat ik lang geen nlds heb gepraat (en bedankt!) is het hier super. De 22ste vertrek ik hier sochtends naar Mazatlan waar het carnaval de 23ste begint en de prijs van de kamer ineens met 150 pesos omhoog gaat. Waarschijnljik blijf ik er dus maar 2 of 3 nachten waarna ik naar los mochis vertrek en vanuit daar de treinreis ga doen naar chihuahua enz enz. hartstikke leuk en heb er heel veel zin in maar eerst.. nog even liggen op het strand!

na overwegingen, twijfel, informatie, informatie en nog meer informatie heb ik besloten verder te reizen, alleen, een andere route. hier even een hele snelle update waarin ik in ieder geval iedereen even willen bedanken voor de lieve woorden, emails enzovoort, echt super! veel aan gehad. Anyway, de route gaat worden:

Guadalajara
Puerto vallarta
Mazatlan
Culiacan
Los Mochis
Chihuahua
Zacatecas
San Luis Potosi
San Miguel de Allende
Guanajuato
Morelia
Pascuaro
Janitzio
Maruata
El faro
Tecoman
Manzanillo
Barra de Navidad
Guadalajara

poeh, wat een lijst ja. maar dit is de lange versie. zou zomaar kunnen dat ik het laatste gedeelte schrap als ik te moe ben of dingen oversla, dingen toevoeg wat dan ook. Morgen vertrek ik iig met de bus en met alex naar puerto vallarta die daar, heel teovallig, heen meot voor werk. het idee is daar een week te blijven en dan verder te gaan. tot snel, dit was dan wel voorlopig de laatse keer uit Guadalajara. En oja oja, ook de laatste foto’s vanuit Guadalajara staan erop (http://www.roefke.dds.nl/albums/index.htm) dikke kus